Kelberger Wanderlust - Die Kelberger Panoramen

Gezellige beklimmingen bieden weidse uitzichten over het vulkanische landschap van de Vulkaneifel, zoals bijvoorbeeld de Hochkelberg. Jeneverbesheide, geurige weiden en rustplekken in het bos nodigen uit om te genieten en even te blijven hangen.

Het startpunt van de wandeling is bij de markt van Kelberg; daar is ook een wandelparkeerplaats. De route (track aan het einde van het verslag) loopt eerst door het dorp en volgt aanvankelijk hetzelfde traject als de Kelberger Episoden.

Een opvallend herkenningspunt tijdens de tocht door het dorp is de parochiekerk St. Vinzenz, die als een vesting in het midden van het dorp ligt.

De oorsprong van de parochie Kelberg ligt in de 9e eeuw. De parochiekerk, die vermoedelijk tussen 1150 en 1200 is gebouwd, combineert bouwelementen uit verschillende tijdperken: de toren is waarschijnlijk vóór 1200 in een massieve bouwstijl opgetrokken, de kelderverdieping in romaanse stijl (Romeinse verdedigingstoren).

Behalve de toren is er van de oude parochiekerk nauwelijks iets bewaard gebleven. De drie traveeën van het schip werden in 1912/13 in neogotische stijl gebouwd. Het koor, dat tijdens de Tweede Wereldoorlog werd verwoest, werd na 1945 herbouwd. Het moderne dwarsschip werd in 1972 voltooid en probeert oude vormen te integreren. In 1996 vond een uitgebreide renovatie van de kerk plaats.

Het open „tempeltje“ voor de kerk dateert uit 1708 en werd in 1950 gerenoveerd (Kleine kerkgids van de parochie Kelberg). Het is zeker de moeite waard om met open ogen en al je zintuigen op scherp door het dorp te wandelen. Er is heel wat mooie en met liefde gerestaureerde oude bebouwing te zien.

Het pad leidt naar de rand van het dorp en het is zeker de moeite waard om met open ogen en al je zintuigen op scherp door het dorp te lopen. Er is heel wat mooie en met liefde gerestaureerde oude bebouwing te zien.

Bij een rustplaats aan de overkant van de B257 splitsen de tot nu toe samenlopende routes ‘Kelberger Episoden’ en ‘Kelberger Panoramen’ zich. Het wandelpad kruist de Trierbach, die op de Hochkelberg ontspringt, en leidt naar de Mühlenberg. Aan de voet van de Mühlenberg staat een woonhuis waarin de bouwelementen van de Kelberger Mühle zijn geïntegreerd. Samen met een tweede molen gaf deze de wijk Zermüllen zijn naam, die teruggaat op de vermelding „zur Molen“ in een dorpsreglement uit 1466 van het kurtrierische ambt Daun.

Op de Mühlenberg kruisen de panorama’s van Kelberg de bezienswaardigheden op een van de steeds zeldzamer wordende jeneverbesheiden. Idyllische weidepaden met weelderige vegetatie leiden ons noordwaarts rond de Schwarzenberg, op de top waarvan een erebegraafplaats en een bedevaartskapel te bezoeken zijn.

De Schwarzenbergkapel hadden we tijdens de wandeling ‘Kelberger Episoden’ al bekeken. We trekken verder door een open gemengd bos en door een weidelandschap met weelderig kruid, gestructureerd door heggen en weidehekken. Koeien grazen het hoge gras af en letten niet verder op ons wanneer we weer het open landschap betreden. De ‘Kelberger Panoramen’ hebben geen hoogtepunten zoals de kruisweg op de Schwarzenberg te bieden. Het is echter een wandelroute in de beste zin van het woord, waarbij het afwisselende landschap van de Vulkaneifel het oog steeds weer weet te boeien.

De paden zijn breed en ondanks het vochtige tot natte weer goed begaanbaar. Het is een beetje jammer dat het weer ons een echt goed uitzicht ontzegt. In de bosgedeelten daarentegen schenkt het zonlicht, dat steeds weer door de wolken en boomtoppen breekt, ons sfeervolle, bijna meditatieve momenten, waar we enorm van genieten.

De heuvelachtige Vulkaneifel zorgt steeds weer voor gematigde beklimmingen, waarbij het pad versmalt tot smalle bospaden. Een mooie afwisseling, omdat we dan over de gewrichten ontzinnende bosgrond lopen. Af en toe banen we ons een weg door woekerend struikgewas, dat in de loop van het seizoen ongetwijfeld door alle wandelaars wordt teruggedrongen.

Dan verandert het bos van loof- naar naaldbomen en de sparrennaalden die op de paden liggen, geven ons het gevoel alsof we op watten lopen: zo zacht en zo geruisloos dat je de stilte kunt horen. Het gefladder van de bosvogels en het geritsel wanneer klein gedierte door het bos schiet. Dan wordt het pad breder, blijven de bomen achter ons en staan we weer op een hoogvlakte, doorkruist door hekken, hagen en struiken.

Deze open plekken bieden telkens weer een vrij uitzicht over de Vulkaneifel rondom de Hochkelberg. De Hochkelberg is met een hoogte van 675 meter een van de tien hoogste bergen van de Vulkaneifel. Het is een voormalige laagvulkaan, aan de zuidelijke voet waarvan de Mosbrucher Weiher ligt. Onder de top staat tegenwoordig een zendmast. Oorspronkelijk lag de berg die we nu zien 200 meter onder het aardoppervlak. Toen het gebied omhoog kwam, werden de buitenste lagen afgesleten, waardoor de harde basaltkern in zijn oorspronkelijke vorm behouden bleef.

Het duurt nog even voordat we de Hochkelberg bereiken en aan de beklimming kunnen beginnen, en het gaat gestaag bergopwaarts. We weten uit de routebeschrijving dat ons op de Hochkelberg zelf een stevige klim te wachten staat. Daarom rusten we nog eens uitgebreid uit voordat we aan de klim beginnen. Het pad versmalt tot een smal paadje dat echt steil omhoog loopt. Tot ongeveer halverwege is het pad goed zichtbaar, hoewel het rechts en links tot aan de heupen begroeid is. Blote benen zijn hier niet de beste keuze!

Het uitzicht is de moeite waard, vooral als het zicht in de verte beter is dan vandaag. Tegenover de ligstoelen nodigen bankjes en een tafel uit om even uit te rusten; bij de tafel staat een informatiebord dat uitlegt wat we hier zien.

We lopen langs de Brinkenkopf, die bijna 600 m boven Köttelbach uitsteekt, in de richting van Kelberg. Vlak voor het dorp betreden we dan het natuurbelevingslandschap Kelberg. Een omweg naar het Aremberg-uitkijkpunt laat ons nogmaals genieten van de Vulkaneifel rondom Kelberg, waar nog enkele vulkaankegels staan die de 600 m-grens overschrijden. We passeren nog een jeneverbesheide. Deze heidegebieden zijn gecultiveerde landschappen waar het struikgewas, behalve de jeneverbes, door begrazing kort wordt gehouden. Hier kunnen een paar geiten wonderen verrichten! Langs de Kelberger Bach lopen we langs de sportfaciliteiten, de stadshal en het recreatiebad terug naar het startpunt.